حمایت کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» از اعتصاب سراسری سوم بهمن در کردستان

داورشناس از سال ۱۴۰۰ در بازداشت به‌سر می‌برد و گفته می‌شود زیر شکنجه‌های شدید روحی و جسمی، ناچار به اعترافات اجباری دروغین علیه خودش شده است.

نزدیکان این زندانی به فعالان کارزار و سازمان‌های حقوق‌بشری هشدار داده‌اند بر اساس که مالک داورشناس این زندانی، اکنون در خطر جدی اجرای حکم اعدام قرار دارد.

کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» در همین حال به گسترش حمایت‌ها از این کارزار هم اشاره کرده و اعلام کرده است علی‌رغم افزایش فشار و خشونت از سوی نهادهای حاکمیتی، حمایت‌های داخلی و بین‌المللی از این حرکت اعتراضی روزبه‌روز گسترش می‌یابد.

بنا بر اعلام کارزار، تاکنون، ۱۱ تشکل صنفی معلمان در استان‌های مختلف در جریان برگزاری تجمعات هفتگی خود، از این کارزار پشتیبانی کرده‌اند و در موارد متعدد، شعار «نه به اعدام» سر داده‌اند.

همچنین جمعی از ماموستاهای اهل سنت در شهرهای کُردستان نیز در موضع‌گیری‌های صریح، مخالفت خود با اعدام را ابراز کرده‌اند.

در بیانیه کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام، به کشته‌شدن دو قاضی بدنام دیوان عالی کشور هم اشاره شده است.

در این بیانیه گفته شده محمد مقیسه و علی رازینی، که به صدور احکام سنگین و نقض فاحش حقوق بشر طی چهار دهه گذشته شهرت داشتند، را یک شهروند «به ستوه آمده» هدف حمله قرار داده است.

فعالان کارزار می‌گویند این اقدام در شبکه‌های اجتماعی و میان بسیاری از خانواده‌های دادخواه اعدام‌های سیاسی، با واکنش مثبت مواجه شد و آن را نمودی از خشم عمومی نسبت به تداوم اعدام‌ها دانستند.

در این بیانیه همچنین با اشاره به این‌که جمهوری اسلامی ایران به بهانه‌های «شرعی و قانونی خودساخته»، مجازات اعدام را به ابزاری برای اعمال حداکثری قدرت تبدیل کرده، تاکید شده لغو کامل این حکم غیرانسانی تنها راه جلوگیری از تداوم چرخه خشونت در کشور است.

کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» در بخش پایانی بیانیه خود اعلام کرده بار دیگر از تمامی زندانیان در زندان‌های مختلف سراسر ایران می‌خواهد به این حرکت اعتراضی بپیوندند تا هم‌صدا علیه اعدام، به‌عنوان یک مجازات «قرون وسطایی» و ابزاری برای سرکوب، مقاومت کنند.

اعتصاب غذای زندانیان عضو کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» که از بهمن ۱۴۰۲ با خواست توقف اعدام‌ها در ایران آغاز شده است، سه‌شنبه ۱۸ دی‌ ماه، در پنجاهمین هفته به ۳۰ زندان کشور گسترش پیدا کرد.

زندانیان عضو این کارزار در زندان‌های اراک، اردبیل، ارومیه، اسدآباد اصفهان، اوین (بندهای زنان، چهار و هشت)، بانه، بم، تبریز، تهران بزرگ، خرم‌آباد، خورین ورامین، خوی، دستگرد اصفهان، رامهرمز، لاکان رشت (بندهای مردان و زنان)، رودسر، سپیدار اهواز، سقز، سلماس، شیبان اهواز، طبس، قائمشهر، قزلحصار کرج (واحدهای دو و چهار)، کامیاران، کهنوج، مرکزی کرج، مریوان، مشهد، نظام شیراز و نقده، در اعتصاب غذا هستند.

کارزار اعتصاب غذای زندانیان سیاسی در بهمن ماه ۱۴۰۲ از سوی زندانیان سیاسی محبوس در زندان قزلحصار کرج آغاز شد و سپس زندانیانی از سایر زندان‌ها به آن پیوستند.