حزب کارگر بریتانیا به رهبری کییر استارمر در انتخابات محلی این کشور با شکستهای سنگین روبهرو شد. خبرگزاری رویترز نوشت این نتایج عمق نارضایتی از نخستوزیر بریتانیا را نشان داد و تنها دو سال پس از پیروزی قاطع او در انتخابات سراسری، تردیدها را درباره آینده سیاسیاش افزایش داد.
حزب کارگر جمعه ۱۸ اردیبهشت در مناطقی که نتایج اولیه اعلام شد، بخش قابل توجهی از آرای خود را از دست داد؛ از جمله در پایگاههای سنتیاش در مناطق صنعتی سابق در مرکز و شمال انگلستان و همچنین در بخشهایی از لندن.
بیشترین سود را حزب راستگرای «ریفورم یو کی» (اصلاح بریتانیا) به رهبری نایجل فاراژ برد. حزبی که بیش از ۳۵۰ کرسی شوراهای محلی در انگلستان را به دست آورد و اکنون میتواند به اپوزیسیون اصلی در اسکاتلند و ولز در برابر حزب ملیگرای اسکاتلند و حزب پلاید کامری تبدیل شود.
رویترز نوشت نتایج اولیه نشان داد نظام سنتی دوحزبی بریتانیا در حال فروپاشی و تبدیل شدن به یک دموکراسی چندحزبی است. تحولی که به گفته تحلیلگران، یکی از بزرگترین دگرگونیهای سیاست بریتانیا در یک قرن گذشته به شمار میرود.
جان کرتیس، از شناختهشدهترین کارشناسان افکارسنجی در بریتانیا، گفت: «اوضاع تقریبا به همان اندازهای که برای حزب کارگر پیشبینی میشد بد بوده؛ یا حتی بدتر.»
فشار بر استارمر افزایش یافت
انتخابات ۱۳۶ شورای محلی در انگلستان، در کنار انتخابات پارلمانهای محلی اسکاتلند و ولز، مهمترین آزمون افکار عمومی پیش از انتخابات سراسری ۲۰۲۹ محسوب میشود.
برخی نمایندگان حزب کارگر هشدار دادهاند اگر این حزب در اسکاتلند عملکرد ضعیفی داشته باشد، قدرت را در ولز از دست بدهد و نتواند بخش زیادی از حدود ۲۵۰۰ کرسی تحت دفاع خود در انگلستان را حفظ کند، فشارها بر استارمر برای کنارهگیری یا دستکم تعیین جدول زمانی خروجش از قدرت افزایش خواهد یافت.
با این حال، متحدان استارمر به سرعت از او حمایت کردند و گفتند اکنون زمان مناسبی برای اقدام علیه نخستوزیر نیست.
جان هیلی، وزیر دفاع بریتانیا، گفت آخرین چیزی که رایدهندگان میخواهند «آشوب احتمالی ناشی از رقابت در رهبری حزب» است.
او گفت: «فکر میکنم استارمر هنوز میتواند اوضاع را تغییر دهد.»
فروپاشی نظم سنتی
دو حزب سنتی کارگر و محافظهکار، بخشی از آرای خود را به حزب اصلاح بریتانیا و در سوی دیگر طیف سیاسی، به حزب سبز واگذار کردند.
همزمان انتظار میرود احزاب ملیگرا در اسکاتلند و ولز نیز پیروز شوند.
فاراژ، نتایج به دست آمده را «تغییری تاریخی در سیاست بریتانیا» توصیف کرد.
حزب کارگر در برخی از مهمترین حوزههای مورد توجه، تقریبا از صحنه حذف شد.
این حزب برای نخستین بار در حدود ۵۰ سال گذشته، کنترل شورای منطقه تیمساید در منچستر بزرگ را از دست داد؛ پس از آنکه حزب اصلاح بریتانیا هر ۱۴ کرسی تحت دفاع حزب کارگر را تصاحب کرد.
در ویگان، منطقهای معدنی که حزب کارگر بیش از نیمقرن آن را در اختیار داشت، این حزب هر ۲۰ کرسی خود را به حزب اصلاح بریتانیا واگذار کرد.
در سالفورد نیز حزب کارگر تنها سه کرسی از ۱۶ کرسی تحت دفاع خود را حفظ کرد.
ربکا لانگ بیلی، نماینده حزب کارگر از سالفورد، این نتایج را «ویرانکننده روحیه» توصیف کرد.
سقوط آرای احزاب سنتی
اگرچه دولتهای مستقر معمولا در انتخابات میاندورهای با افت محبوبیت مواجه میشوند، اما نظرسنجیها نشان میدهد حزب کارگر ممکن است بیشترین تعداد کرسی شوراهای محلی از زمان شکست سنگین دولت جان میجر، نخستوزیر محافظهکار بریتانیا، در سال ۱۹۹۵ را از دست بدهد. زمانی که دولت او درگیر رسواییهای مکرر فساد شد.
حزب اصلاح بریتانیا در نتایج اولیه ۳۳۵ کرسی شوراهای محلی در انگلستان را به دست آورد، در حالی که حزب کارگر ۲۴۷ کرسی و حزب محافظهکار ۱۲۷ کرسی از دست دادند.
قرار است بیشتر نتایج، از جمله انتخابات اسکاتلند و ولز، تا پایان روز جمعه اعلام شود.
تغییر مواضع و رسواییها؛ تضعیف جایگاه استارمر
استارمر، وکیل پیشین، در سال ۲۰۲۴ با یکی از بزرگترین اکثریتهای پارلمانی تاریخ معاصر بریتانیا به قدرت رسید؛ با این وعده که پس از سالها آشفتگی سیاسی، ثبات را به کشور بازگرداند.
اما دوران نخستوزیری او با مجموعهای از عقبنشینیهای سیاسی، تغییر مداوم مشاوران و انتصاب پیتر مندلسون بهعنوان سفیر بریتانیا در آمریکا همراه شد. فردی که تنها ۹ ماه پس از آغاز کارش، بهدلیل ارتباط با جفری اپستین، مجرم جنسی آمریکایی، برکنار شد.
استارمر تاکید کرد قصد دارد حزب کارگر را در انتخابات بعدی نیز رهبری کند.
او از این جهت موقعیت بهتری دارد که دو چهره مطرح برای جانشینی احتمالیاش - اندی برنهام، شهردار منچستر بزرگ، و آنجلا رینر، معاون پیشین نخستوزیر - هنوز در موقعیتی نیستند که بتوانند رقابتی جدی برای رهبری حزب آغاز کنند و دیگر رقبای احتمالی نیز فعلا تمایلی به اقدام در مقابل او ندارند.
بر اساس پژوهشی که از سوی انجمن علوم اعصاب آمریکا منتشر شد، مغز انسان بهطور مداوم اطلاعاتی مانند تصاویر، صداها و فضاهای آشنا را با پیامدهای بعدی آنها پیوند میدهد.
این فرآیند که «یادگیری تداعیگر» نام دارد، به افراد کمک میکند بر پایه تجربههای قبلی، سریعتر تصمیم بگیرند و از خطر دوری کنند.
با این حال، پژوهشگران میگویند این سیستم در همه افراد به یک شکل عمل نمیکند.
این تحقیق توضیح میدهد که چگونه سازوکارهای طبیعی یادگیری در مغز، در بعضی افراد بهجای کمک به تصمیمگیری بهتر، به تداوم انتخابهای نامطلوب منجر میشود.
نقش نشانهها در تصمیمگیری نادرست
به گفته جوزپه دی پلگرینو، سرپرست این مطالعه از دانشگاه بولونیا، افراد از نظر میزان اتکا به نشانههای محیطی برای تصمیمگیری تفاوت چشمگیری با یکدیگر دارند.
برخی افراد هنگام تصمیمگیری بهشدت به تصاویر و صداهای اطراف خود وابستهاند، در حالی که گروهی دیگر انعطافپذیری بیشتری دارند و کمتر تحت تاثیر این محرکها قرار میگیرند.
به گفته پژوهشگران، مشکل زمانی بروز میکند که معنای این نشانهها دستخوش تغییر میشود.
برای نمونه، اگر یک محیط یا صدای آشنا که پیشتر با پاداش همراه بوده، بهتدریج به پیامدهای پرخطر یا نامطلوب منجر شود، مغز همه افراد نمیتواند این تغییر را بهدرستی ثبت کند.
در افرادی که حساسیت بالایی به نشانهها دارند، مغز در «بهروزرسانی» این آموختهها ناتوان میماند و همچنان بر اساس الگوهای قدیمی واکنش نشان میدهد.
در نتیجه این افراد، حتی پس از تجربه شکست یا زیان، همان انتخابهای قبلی را تکرار میکنند.
پیوند نشانهها با اعتیاد و اضطراب
در این شرایط، نشانههای محیطی بهجای آنکه راهنمایی مفید باشند، به عامل اصلی هدایت رفتار تبدیل میشوند و ترک عادتهای زیانبار را دشوارتر میکنند.
این یافتهها میتواند به درک بهتر الگوهای رفتاری در اعتیاد، اختلالات وسواسی و اضطراب کمک کند.
تیم تحقیقاتی قصد دارد این نوع الگوی یادگیری را در میان افراد دارای اختلالات بالینی مورد بررسی قرار دهد.
هدف آنها یافتن پاسخ روشنتری برای این پرسش است که آیا حساسیت بیش از حد به نشانههای محیطی میتواند یکی از دلایل اصلی تداوم الگوی تصمیمگیریهای پرخطر در این گروهها باشد.
