خبرگزاری رویترز نوشت که شرکتهایی از آمریکا، کشورهای عربی حاشیه خلیج فارس، آسیا، آفریقا و آمریکای جنوبی، تاکنون تعهد کردهاند که بیش از ۱۵۰ میلیارد دلار از اعتبار صندوق ۳۰۰ میلیاردی «بازسازی و توسعه» را که بخشی از یادداشت تفاهم آمریکا و جمهوری اسلامی است، تامین کنند.
این گزارش که شامگاه سهشنبه ۲۶ خرداد منتشر شد، جزییات تازهای درباره صندوقی ارائه میدهد که پیشتر فایننشال تایمز به نقل از یک مقام ارشد آمریکایی از آن بهعنوان یکی از مشوقهای مالی واشینگتن برای دستیابی به توافق با جمهوری اسلامی یاد کرده بود.
رویترز به نقل از منبع آگاهی که بهطور مستقیم از جزئیات توافق مطلع است، هدف از ایجاد این صندوق را ایجاد انگیزه اقتصادی برای هر دو طرف خواند تا بر دستیابی به یک توافق نهایی متمرکز شوند.
به گفته این منبع اول، صندوق جدید یک سازوکار سرمایهگذاری خصوصی است، نه برنامهای برای بازسازی یا پرداخت غرامت، و هیچ پول دولتی یا کمک بلاعوضی در آن وجود نخواهد داشت. او افزود شرکتهایی مستقر در آمریکا، کشورهای عربی خلیج فارس، آسیا، آمریکای جنوبی و آفریقا با تعهد به تامین مالی موافقت کردهاند.
این منبع گفت سرمایهگذاریهای تعهدشده حوزههایی از جمله انرژی، لجستیک، تولید و حملونقل را دربر میگیرد.
یک منبع ارشد ایرانی نیز به رویترز گفت ایجاد این صندوق پس از درخواست تهران مبنی بر دریافت غرامت ۴۰۰ میلیارد دلاری از آمریکا بابت جنگ ۴۰ روزه مطرح شد. واشینگتن در مواجهه با این درخواست گفته بود چنین پولی را پرداخت نخواهد کرد.
به گفته منبع ایرانی، سازوکار مورد نظر مشارکت کشورهای منطقه را به شیوههای مختلف پیشبینی میکند. این شیوهها شامل تضمین وامها، ایجاد خطوط اعتباری یا تامین مالی مستقیم برای بازسازی مکانهای آسیبدیده در جنگ است؛ از جمله تاسیساتی مانند مجتمع فولاد مبارکه، پالایشگاهها، فرودگاهها و، در سطحی گستردهتر، زیرساختهایی که از درگیری آسیب دیدهاند.
به گفته این منبع، صندوق سرمایهگذاری کاملا جدا از مسیر مذاکرات درباره رفع تحریمهای آمریکا و آزادسازی داراییهای حاکمیتی ایران است که در خارج مسدود شدهاند. او این دو را سازوکارهای مالی متمایزی توصیف کرد که اهداف و جدولهای زمانی متفاوتی دارند.
این منبع تاکید کرد: «این صندوق تنها زمانی ایجاد خواهد شد که توافق نهایی امضا شود. در این ۶۰ روز، مدیران صندوق با ایرانیها و سرمایهگذاران همکاری خواهند کرد تا پروژهها را برنامهریزی و دامنه آنها را مشخص کنند.»
در گزارش فایننشال تایمز نیز تاکید شده بود که دولت آمریکا در صورتی زمینه ایجاد صندوق سرمایهگذاری ۳۰۰ میلیارد دلاری را فراهم میکند که جمهوری اسلامی با یک توافق نهایی بر سر برنامه هستهای خود و پایان دادن به جنگ موافقت کند.
دونالد ترامپ، رییسجمهوری ایالات متحده، صبح سهشنبه در حاشیه اجلاس سران گروه هفت در فرانسه، به گمانهزنیها درباره اختصاص منابع مالی به جمهوری اسلامی در چارچوب تفاهمنامه واکنش نشان داد و تاکید کرد که قرار نیست کشورش در ایران سرمایهگذاری کند.
منابع رویترز درباره چگونگی اداره صندوق و نهاد ناظر بر آن توضیحی ندادند و اضافه کردند که جزییات کلیدی هنوز نهایی نشده است.
منبع ایرانی رویترز از شرکتهایی از کره جنوبی، ژاپن، سنگاپور، مالزی و ایالات متحده به عنوان شرکتهایی نام برد که تعهداتی دادهاند، اما از ارائه فهرست کامل خودداری کرد.
تفاهمنامه ۶۰ روزه که یکشنبه ۲۴ خرداد بهصورت الکترونیکی امضا شد و قرار است جمعه ۲۹ خرداد در یک برنامه رسمی در سوئیس نیز امضا شود، یک چارچوب برای گفتوگوهایی است که طی ۶۰ روز پس از امضای رسمی میان مذاکرهکنندگان جمهوری اسلامی و آمریکا با هدف رسیدن به یک توافق نهایی برگزار خواهد شد. انتظار میرود مذاکرهکنندگان در این دوره در چند مسیر مختلف، شامل مسائل هستهای، تحریمها و امنیت منطقهای کار کنند.
بر اساس پژوهشی که از سوی انجمن علوم اعصاب آمریکا منتشر شد، مغز انسان بهطور مداوم اطلاعاتی مانند تصاویر، صداها و فضاهای آشنا را با پیامدهای بعدی آنها پیوند میدهد.
این فرآیند که «یادگیری تداعیگر» نام دارد، به افراد کمک میکند بر پایه تجربههای قبلی، سریعتر تصمیم بگیرند و از خطر دوری کنند.
با این حال، پژوهشگران میگویند این سیستم در همه افراد به یک شکل عمل نمیکند.
این تحقیق توضیح میدهد که چگونه سازوکارهای طبیعی یادگیری در مغز، در بعضی افراد بهجای کمک به تصمیمگیری بهتر، به تداوم انتخابهای نامطلوب منجر میشود.
نقش نشانهها در تصمیمگیری نادرست
به گفته جوزپه دی پلگرینو، سرپرست این مطالعه از دانشگاه بولونیا، افراد از نظر میزان اتکا به نشانههای محیطی برای تصمیمگیری تفاوت چشمگیری با یکدیگر دارند.
برخی افراد هنگام تصمیمگیری بهشدت به تصاویر و صداهای اطراف خود وابستهاند، در حالی که گروهی دیگر انعطافپذیری بیشتری دارند و کمتر تحت تاثیر این محرکها قرار میگیرند.
به گفته پژوهشگران، مشکل زمانی بروز میکند که معنای این نشانهها دستخوش تغییر میشود.
برای نمونه، اگر یک محیط یا صدای آشنا که پیشتر با پاداش همراه بوده، بهتدریج به پیامدهای پرخطر یا نامطلوب منجر شود، مغز همه افراد نمیتواند این تغییر را بهدرستی ثبت کند.
در افرادی که حساسیت بالایی به نشانهها دارند، مغز در «بهروزرسانی» این آموختهها ناتوان میماند و همچنان بر اساس الگوهای قدیمی واکنش نشان میدهد.
در نتیجه این افراد، حتی پس از تجربه شکست یا زیان، همان انتخابهای قبلی را تکرار میکنند.
پیوند نشانهها با اعتیاد و اضطراب
در این شرایط، نشانههای محیطی بهجای آنکه راهنمایی مفید باشند، به عامل اصلی هدایت رفتار تبدیل میشوند و ترک عادتهای زیانبار را دشوارتر میکنند.
این یافتهها میتواند به درک بهتر الگوهای رفتاری در اعتیاد، اختلالات وسواسی و اضطراب کمک کند.
تیم تحقیقاتی قصد دارد این نوع الگوی یادگیری را در میان افراد دارای اختلالات بالینی مورد بررسی قرار دهد.
هدف آنها یافتن پاسخ روشنتری برای این پرسش است که آیا حساسیت بیش از حد به نشانههای محیطی میتواند یکی از دلایل اصلی تداوم الگوی تصمیمگیریهای پرخطر در این گروهها باشد.
